Większość nowych pracowników szybko wchodzi w rolę
podwładnego. Rolę, którą w dużym stopniu (poza współpracownikami) kreuje sam
menadżer. Od niego zależy czy i jak pracownik będzie wykonywał swoje zadania. Menadżerowie
nadmiernie kontrolujący wykształcą pracowników karnie wykonujących polecenia,
ale mało kreatywnych i tkwiących w ciągłym stresie. Pracownicy szefa
narzucającego rozwiązania najprawdopodobniej nie będą brali odpowiedzialności
za ich wykonanie. Mało tego rozliczą go – pośrednio lub bezpośrednio - za
nietrafione pomysły. Menadżer nad odpowiedzialny będzie pracował po godzinach…
wykonując pracę swoich ludzi.
Później szefowie dziwią się, że pracownicy nie generują
pomysłów, unikają kontaktu i zachowują trudne tematy dla siebie, unikają
odpowiedzialności i przedłużają terminy realizacji zadań, ciągle proszą o
pomoc. Nie ma się czemu dziwić… po prostu weszli w wykreowaną przez szefa rolę
i skrzętnie ją realizują. Niejednokrotnie owocuje to odejściem dobrych
pracowników. Czasami też są zwalniani za błędy przełożonych (tylko szefowie nie
są tego świadomi).
Wnioski?
Po pierwsze: menadżerowie mają krótki czas podczas
wdrożenia pracowników na wykształcenie relacji szef-podwładny (myślę, że góra 3
miesiące). Potem już tylko sprzątają po sobie.
Po drugie: dużą umiejętnością
jest m.in. wyważona kontrola i egzekwowanie realizacji zadań, posiadanie a nie
narzucanie rozwiązań (co pomaga w naprowadzaniu pracowników na pomysły lub w
ostateczności na zaproponowanie rozwiązania) i odwagę do oddawania
odpowiedzialności.
